Nadawanie tytułów biskupich przez władców świeckich stało w absolutnej sprzeczności z postulatami papiestwa. Zwyczaj ten stał się przyczyną wieloletnich konfliktów między papieżem a cesarzami, gdyż biskup Rzymu uważał, że tylko on ma prawo obdarzać duchownych takim przywilejem. Władcy świeccy nie byli jednak skłonni do takich ustępstw, gdyż wiązało się z utratą wpływów i władzy.
Grzegorz VII za główny cel swojego pontyfikatu obrał uregulowanie kwestii inwestytury, popadł przez to w długi konflikt z cesarzami niemieckimi.