Zdania rozkazujące podkreślają pochwalny nastrój utworu:
„klaskajcie w dłonie, wykrzykujcie Bogu radosnym głosem”
„śpiewajcie Królowi naszemu, śpiewajcie!”
„[…] hymn zaśpiewajcie!”
Zdania w czasie teraźniejszym opisują dokonania i cechy Boga oraz powody, za które powinno się go sławić:
„bo Pan najwyższy, straszliwy, jest wielkim Królem nad całą ziemią. On nam poddaje narody i ludy rzuca pod nasze stopy. Wybiera dla nas dziedzictwo – chlubę Jakuba, którego miłuje”.
„Gdyż Bóg jest Królem całej ziemi”
„Bóg króluje nad narodami, Bóg zasiada na swym świętym tronie”
„Bo możni świata należą do Boga: On zaś jest najwyższy.”
Zdania w czasie przeszłym podkreślają dokonania Boga, które już miały miejsce, jeszcze dobitniej podkreślając jego wyniosłość oraz powody do wdzięczności:
„Wstąpił Bóg wśród radosnych okrzyków”
„Połączyli się władcy narodów z ludem Boga Abrahama”.
W zależności od rodzajów zdań w utworze mogą pełnić one różne funkcje. Zdania wykrzyknikowe i pytające przenoszą zazwyczaj duży ładunek emocjonalny podmiotu. Zdania w czasie przeszłym podkreślają dokonania, nawołują do refleksji nad przeszłością. Zdania w czasie teraźniejszym nawołują do określonych czynów, skupiają się na aktualnych pozytywach. Zdania w czasie przyszłym przewidują to, co nastąpi, zakładają pewien przebieg sytuacji.