Myśl ze złamanymi skrzydłami to sam autor, artysta, który próbuje uciec od zwykłego, przygnębiającego, ziemskiego świata. Niestety jego wysiłki kończą się klęską tak jak zmagania dekadentów wobec bólu egzystencjalnego. Utożsamia się z postawą dekadencką, nie umie przezwyciężyć dotykających go problemów. Ucieka więc w zamyślenia, górnolotne idee, które pozwalają mu na chwilę zapomnieć o dręczących go uczuciach.
| Myśl ze złamanymi skrzydłami | Ruch w dół | Ruch w górę |
| włóczy się po ziemi | przerzyna powietrzne bezdnie | |
| spada i pierś rani | zrywa się czasem | |
| I znów wlecze się | wzlatuje w górę |
Wiersz jest wyrazem dekadenckich nastrojów, epoki modernizmu, którym uległ również autor. Aby być wolnym od ziemskich bolączek, podmiot liryczny chciałby siłą umysłu „wzbić” się ponad to, co ziemskie, znane. Wnoszenie się do nieba to próbę ucieczki od przygnębiającej rzeczywistości. Ruch między niebem a ziemią obrazuje zmagania osoby mówiącej z poczuciem egzystencjalnej pustki.
Wiersz Zamyślenia stanowi refleksje autora na temat zmagań z poczuciem bezsensu, bezcelowości ludzkiej egzystencji, które towarzyszyło dekadentom. Wyraża on bezradność wobec wysiłków, jakie podejmuje (wzbijanie się w górę), by przezwyciężyć tę pustkę egzystencjalną. Kończą się jednak upadkiem – klęską wobec prozy życia.