Jan Kasprowicz stosuje w swoim wierszu zabieg psychizacji krajobrazu, który podkreśla znaczenie więzi człowieka z naturą. Podmiot liryczny opisuje swój zachwyt nad światem poprzez przytoczenie kolejnych elementów krajobrazu. Każdy z nich odnosi się do innych przeżyć wewnętrznych osoby mówiącej. Wiatr poruszający koronami drzew obrazuje nostalgiczną melancholię, w której pogrąża się podmiot liryczny. Obraz sztormu odnosi się do pragnienia przygody i utratą lęku przed nieznanym. Wschód słońca symbolizuje pragnienie życia i moc twórczą. Wreszcie mgła, w której czai się śmierć, ukazuje przekonanie o nieuchronności przemijania. Podmiot liryczny, opisując swoje najgłębsze pragnienia i lęki poprzez odwołania do świata natury, podkreśla głęboką więź, łączącą go z przyrodą.
Psychizacja krajobrazu to zabieg, który polega na ukazywaniu emocji i przeżyć wewnętrznych poprzez odwołanie do elementów krajobrazy. Była popularna w poezji Młodej Polski.