| Obraz jesieni | |
| Rzeczowniki konkretne z określeniami | Jesień głębsza; puste pola; blade dnie; cichsze, bladsze |
| Dzień – leniwiej, stężały od chłodu, cały w szronach, ziemi zamierającej, słońce – blade, ciężkie, wiatr – ostry, zimny, wody stężałe, liście ostatnie, topolom pochylonym, łzy krwawe, głosy przytłumione, łby – potężne, rogate, traw pożółkłych, ryk – głuchy, żałosny, polach pustych, sadach nagich, drzewach nagich, pieśń żałosną, głuchym szmerem, kanie bolesne, ostrych, zimnych cieniach, burymi chmurami, letnim podwieczorku, deszcze krótkie i zimne, kwiaty złote, pokrzyków wesołych, głuche bicie, pola okólne, wyczerpane, szare, odarte, drzewiny nagie, poskręcane, żałobne. |
| Rzeczowniki abstrakcyjne z określeniami | Bolesna cichość |
| Lata umarłego, życie, dal omroczona i sina, przestrzeń daleką, południa słoneczne, martwe, nieme, konanie, milczenie, głęboka melancholia, żałości, trwogi, mrok, długiego jesiennego zmroku, mokra, zimna noc, późna jesień, długą, długą zimę. |
Poprzez użycie rzeczowników konkretnych pisarz kreuje obraz późno-jesiennego krajobrazu. Rzeczowniki abstrakcyjne służą przede wszystkim do budowania nastroju, podkreślania emocji i stanów towarzyszących opisywanemu światu.
Rzeczowniki abstrakcyjne opisują stany i zjawiska, których nie można poznać zmysłowo. Rzeczowniki konkretne opisują przedmioty i zjawiska, które można poznać zmysłowo.