Dzieło Roberta Kuśmirowskiego przedstawia wnętrze biblioteki lub archiwum. Część książek, dokumentów znajduje się na podłodze, rozrzucona w nieładzie, co symbolizuje nieadekwatność wiedzy, nieaktualność części dotychczasowych zdobyczy intelektualnych w odniesieniu do wyzwań współczesności. Można to potraktować jako symboliczne przedstawienie „kryzysu nowoczesnej episteme”, zapoczątkowanego pod koniec wieku XIX, o którym pisał Jerzy Sosnowski, przywołując opracowanie Michela Foucaulta.
Wnętrze przedstawione przez Roberta Kuśmirowskiego jest w częściowej ruinie, w procesie przemiany zmierzającej ku upadkowi. Można ten obraz powiązać z pierwotnym znaczeniem pojęcia dekadentyzm, o którym pisze Teresa Walas, jako upadek i ruina poprzednio znanego nam stanu równowagi.
Fotografia ukazuje wnętrze biblioteki, czy też archiwum, gdzie część materiałów znajduje się na podłodze, panuje chaos, nieład. Odnosząc się do tekstu Jerzego Sosnowskiego, tak ukazane książki symbolizują nieadekwatność wiedzy do aktualnych wyzwań, jakie stawia przed ludzkością nowy wiek. Nawiązując natomiast do tekstu Teresy Walas, obraz Roberta Kuśmirowskiego może przedstawiać opisywany przez autorkę dekadentyzm, interpretowany jako upadek, ruina.