Symbolizm epoki Młodej Polski postulował skupienie się na wewnętrznych przeżyciach człowieka i wyrażaniu poprzez sztukę idei i koncepcji, które wydają się niewyrażalne. Jak wynika z artykułu Marii Podrazy-Kwiatkowskiej, symbol w tamtym okresie zaczął być postrzegany jako synonim idealnej poezji. Jego wzrost w tym okresie był ekspansywny, a znaczenia, które mu nadano, coraz szersze. Symbol stał się ucieleśnieniem prawdy, kluczem do poznania. Takie podejście jest dostrzegalne w młodopolskiej literaturze, na przykład w twórczości Stanisława Wyspiańskiego. Artysta ten zarówno w Weselu, jak i w Nocy listopadowej tworzy bogatą kolekcję symbolicznych znaczeń, dzięki którym prezentuje czytelnikowi swoją wizję historii, społeczeństwa i polskości. Używa go w sposób opisany przez Podrazę-Kwiatkowską – jako narzędzie służące do odkrycia prawdy. Również poezja tej epoki chętnie sięgała po poetykę symbolistyczną. Przykład stanowi twórczość Jana Kasprowicza, na przykład utwór Krzak dzikiej róży w Ciemnych Smreczynach. Artysta używa w nim górskiego krajobrazu jako symbolu uczuć i emocji, ale także kondycji człowieka. Dzięki temu wyraża najgłębsze prawdy o ludzkim istnieniu, których wyrażenie słowami wydaje się niemożliwe.
Symbol to obiekt w świecie przedstawionym lub w wierszu, który poza znaczeniem dosłownym, ma również wiele znaczeń ukrytych.