Starożytni Żydzi postrzegali Boga jako Pana wszechmogącego, którego nakazy powinni wypełniać. Byli przepełnieni bogobojnością i całkowicie oddani Stwórcy. Świadczy o tym postawa Abrahama, który niezależnie od własnych wartości był gotów poświęcic swego jedynego syna w imię Boga.
Na podstawie Księgi Hioba możemy stwierdzić, że starożytni ludzie w trudnych momentach swojego istnienia wykazywali żal w stosunku do Boga i kierowali do niego wiele swoich egzystencjalnych pytań, nie byli jednak niecierpliwi i nie przestawali wierzyć. Pomimo cierpienia wciąż pozostawali przy Stwórcy i ufali mu przez całe swoje życie.
W psalmie 13 widzimy niepewności, jakie przeżywa osoba mówiąca, ale pomimo tego, wie, że Bóg jej nie opuści, jest on jej opiekunem. Starożytni traktowali więc Boga jako pomoc w trudnościach, jako kogoś, kto dawał im siłę i miłość. Psalm 47 także wskazuje na to, że Żydzi w starożytności podziwiali Boga i głosili swoją wdzięczność, postrzegając Go jako najwyższego ze wszystkich i wszechmocnego, a jednocześnie litościwego.
Ludzie starożytni pomimo wszystko zwracali się do Boga z szacunkiem, miłością i zaufaniem. Nawet podczas przeżywania trudności głosili jego prawdę i byli mu wdzięczni, wierzyli, że jest on przy nich w każdym momencie ich życia i wszystko, co się im przytrafia, to wypełnienie Bożego planu.