Maryja ubolewa nad tym, że Boży plan zakładał cierpienie jej niewinnego syna. Mówi ona: „Sprochniało we mnie ciało i moje wszytki kości”, czym wyraża swoją żałość. Zwraca się też do archanioła, zarzucając mu, że obiecywał jej on radość, a tymczasem zesłał jej ból.
„Lament świętokrzyski” to średniowieczny, anonimowy utwór o tematyce religijnej. Obrazuje uczucia towarzyszące Maryi po stracie dziecka.