Stwierdzenie, że po II wojnie światowej utrwalił się podział świata na dwa wrogie obozy polityczno-wojskowe, jest prawdziwe. Europę podzieliła żelazna kurtyna. Po jednej stronie znajdowały się kraje bloku wschodniego podporządkowane ZSRS, należące do Układu Warszawskiego. Po drugiej stronie znajdowały się państwa zachodnie należące do NATO.
Stwierdzenie, że druga połowa XX w. to czas izolacji Stanów Zjednoczonych na arenie między narodowej, jest błędne. Druga połowa XX w. to czas, gdy USA były supermocarstwem i miały wpływ na politykę na całym świecie.
Stwierdzenie, że kraje europejskie podporządkowane Związkowi Sowieckiemu zbudowały swoje gospodarki na wzór sowiecki, jest prawdziwe. W krajach, które kontrolował ZSRS, gospodarka wolnorynkowa została zastąpiona gospodarką centralnie planowaną.
Stwierdzenie, że dekolonizacja oznaczała dla wielu państw w Azji i w Afryce nowe konflikty i problemy, jest prawdziwe. Granice nowopowstałych państw często rozdzielały grupy etniczne albo zmuszały wrogie plemiona do życia na terenie jednego państwa. Powodowało to konflikty zbrojne.
Państwami afrykańskimi, w których toczyły się konflikty postkolonialne, były m.in. Nigeria, Kongo i Rwanda. W Rwandzie w latach 90. doszło do bezwzględnego mordu dokonanego przez członków jednego plemienia (Hutu) na członkach drugiego plemienia (Tutsi).