Fragment „Iliady” Homera, w którym Priam skutecznie przekonał Achillesa do wydania ciała Hektora:
„Wszedł Pryjam cicho, ukląkł, za nogi uchwycił [...]
— «Pomnij na ojca swego, boski Achillesie!
W równym on ze mną wieku, w ostatnich lat kresie!
Może niesprawiedliwi cisną go sąsiedzi,
Nie ma, kto by złe odparł, pod którym się biedzi;
Jednak słysząc, że żyjesz, wolny od rozpaczy
Krzepi się tą nadzieją, że syna obaczy,
Gdy z Troi do ojczystej powrócisz krainy.
Lecz ja, najnieszczęśliwszy, miałem dzielne syny,
Z których podobno żaden żywy nie zostaje,
Odkąd wojnę przynieśli przed nasz gród Danaje…
Większą liczbę Ares ich w polu poobalał;
Ostatni, co ich bronił i miasto ocalał,
Hektor, zginął od ciebie, walcząc za ojczyznę.
Po niego tu przychodzę. Uczcij mą siwiznę!”
Fragment „Odprawy posłów greckich” Jana Kochanowskiego, gdzie Antenor miał przed sobą trudne zadanie przemówienia Aleksandrowi do rozsądku:
„ALEKSANDER
Piękne sumnienie: stać przy przyjacielu.
ANTENOR
Jeszcze piękniejsze: zostawać przy prawdzie.
ALEKSANDER
Grekom pomagać to u ciebie prawda.
ANTENOR
Grek u mnie każdy, kto ma sprawiedliwą.
ALEKSANDER
Widzę, żebyś mię ty prędko osądził.
ANTENOR
Swoje sumnienie każdego ma sądzić.
ALEKSANDER
Znać, że u ciebie gospodą posłowie.
ANTENOR
Wszystkim ućciwym dom mój otworzony”.
Aby przekonać kogoś do swoich racji, należy wykazać się zdolnościami oratorskimi, czyli mówić pewnie i przekonująco oraz dobierać odpowiednie do charakteru rozmówcy argumenty.
Dialog to rozmowa dwóch osób opierająca się na wartkiej wymianie kolejnych stwierdzeń.