Według Parandowskiego włączanie obcych bóstw do religii rzymskiej sprzyjało szybszej adaptacji podbitych ludów do nowej rzeczywistości. Mieszkańcy zdobytych terenów czuli, że współtworzą nową kulturę, a jednocześnie nie musieli rezygnować z dotychczasowych obrzędów, co minimalizowało ryzyko buntów.
Starożytni Rzymianie po zdobyciu nowych terytoriów przejmowali elementy z lokalnej kultury i włączali je do własnej religii. Umożliwiało to pogłębioną integrację obywateli Rzymu z ludami podbitymi.