· obscena:
„Chłopski syn, wziąłem pannę z miasta; szumną,
Dumną, spieszczoną, słowem arcyksiężnę!
Owa, po ślubie idziemy w łożnicę:
Ja cuchnę wełną, wędzarnią i kisem.
Ona wonieje szafranem i mirrą,
Lubieżnych pieszczot warg chce i całunków. [...]”
· sprzeczność:
„Mądrych to duchów gniazdo: pomysłownia.
Tam żyją męże, co cię przekonają,
Że nieb sklepienie jest jakby żużelnik,
Co wisi wokół nas… że my węgielki”
· ironia:
„czy będzie sprawiedliwie, gdy dla twego dobra
ja cię tak samo zbiję, skoro bić – to troska?”
Obscena to scena sprośna, nieprzyzwoita.
Sprzeczność wypowiedzi polega na wewnętrznej niezgodności twierdzenia.
Ironia to wypowiedź, której dosłowne znaczenie jest niezgodne ze stanem faktycznym.