Dzieło wyraża samotność, ból i przerażenie. Samotność, ponieważ postać przedstawiona na pierwszym planie odcięta jest od świata – znajduje się daleko od innych ludzi, dodatkowo ręce obejmujące twarz odcinają bodźce zewnętrzne. Postać jest sama, zamknięta w swoim bólu. Wyraz twarzy wskazuje na silne emocje, przerażenie.
Ekspresjonizm rozwinął się na początku XX wieku, jego program został sformułowany później (1918 r.), natomiast już młodopolscy artyści wykazywali tendencje charakterystyczne dla tego kierunku. Celem sztuki było wyrażenie świata wewnętrznego, służyły temu następujące środki: wyraziste kolory, deformacja, kontrasty, uproszczona forma. Świat wewnętrzny ekspresjonistów dotyczył silnie odczuwanych emocji, napięć, zmagań ze światem, przeżyć duchowych, buntu. W literaturze ekspresjonizm przyjął formę zerwania z konwencją, stosowaniem kontrastów, symboli, słownictwa nacechowanego emocjonalnie, słownictwa potocznego, wulgarnego, wykrzyknień, powtórzeń, wyliczeń, hiperboli, oksymoronów.