W ostatniej zwrotce pojawia się obraz śmierci, która rusza na połów. Jest to obraz niepokojący i wydaje się, że nie pasuje do pogodnej przyrody, gdzie nawet burza wpisana jest w harmonijny krajobraz. Jednak myślę, że dla podmiotu śmierć jest naturalną częścią życia i z tą częścią także jest pogodzony. Wymieniony lęk i strach dotyczy innych stworzeń, w których śmierć budzi strach.
Jan Kasprowicz (1860–1926) jako dziecko obdarzony był głęboką wrażliwością, jego pierwsze spotkanie ze sztuką to był dźwięk kościelnych organów – jest to wydarzenie ważne dla kształtowania się jego poetyckiej wyobraźni. Zadebiutował w 1889 tomem Poezje. Ważne w jego dorobku są: hymny Ginącemu światu i Salve Regina, gdzie inspirował się ekspresjonizmem, hymny to świadectwo kryzysu wiary; zbiór poetycki Krzak dzikiej róży, który był zwrotem ku symbolizmowi i fascynacji tatrzańską przyrodą. W Księdze ubogich (1916) skupia się na prostym człowieku, co wynika z inspiracji franciszkanizmem – w życiu prywatnym w czasie wydania tomu Jan Kasprowicz zawiązuje szczęśliwie małżeństwo, osiąga spokój, godzi się z Bogiem i światem.