Habsburgowie byli zaangażowaniu w wojny włoskie – pragnęli zdobyć dominację nad Italią podzieloną na mniejsze państwa oraz republiki miejskie. Liczne starcia w ramach tego konfliktu toczyły się w latach 1494–1559. O wpływy na Półwyspie Apenińskim walczyli głównie: królowie francuscy przeciwko władcom habsburskim, którzy mieli wpływy w Rzeszy Niemieckiej, ale także Hiszpanii. Ten etap wojen rozstrzygnęła bitwa pod Pawią stoczona w 1525 r., kiedy to Karol V Habsburg zwyciężył nad wojskami FranciszkaI, a sam władca został wzięty do niewoli. Po odzyskaniu wolności monarcha postanowił się pomścić, jednak w 1527 r. armia habsburska dokonała zniszczenia Rzymu, czyli części Państwa Kościelnego, które było sprzymierzeńcem francuskim. Kres walkom położyła wygrana wojska Filipa II, nowego władcy hiszpańskiego. W 1559 r. został podpisany pokój, na mocy którego Francja utraciła prawie wszystkie swoje wpływy w Italii, a swoją dominację na Półwyspie Apenińskim zaznaczyli Habsburgowie.
Ponadto dynastia habsburska w Hiszpanii w XVI w. walczyła z Anglią o hegemonię w Europie. Chodziło również o zapewnienie sobie bogactwa – państwa nawzajem rabowały się, napadały na statki czy miasta należące do wroga. Ponadto źródła konfliktu można upatrywać w różnicach wyznaniowych. Hiszpania była państwem katolickim, Anglia – protestanckim. Habsburgom zależało na podporządkowaniu sobie wpływów angielskich. Dlatego władca hiszpański Filip II postanowił wziąć za żonę Marię Tudor, czyli królową Anglii, a po jej śmierci chciał ożenić się z Marią Stuart, królową Szkocji. Monarcha pragnął powrotu katolicyzmu jako religii panującej w obu krajach. Jednakże Maria Stuart została postawiona przed sądem – udowodniono jej udział w spisku przeciwko Elżbiecie I i skazano ją na śmierć. W wyniku czego doszło do wojny hiszpańsko-angielskiej w 1588 r. Władcy habsburskiemu, mimo wspaniałej armii (Wielka Armada, zwana „niezwyciężoną”) nie udało się pokonać wrogich sił i zdobyć wpływów na Wyspach Brytyjskich.
