Luter negatywnie odnosił się do udzielania odpustów przez papieża. Krytykuje je, stwierdzając m.in. że kto prawdziwie żałuje za grzechy, ma je odpuszczone i bez listu odpustowego. Wskazuje również, że człowiek staje się lepszy przez miłość oraz dobre uczynki, a nie przez odpusty.
Marcin Luter w 1517 r. w Wittenberdze przedstawił 95 tez, w których dokonał ostrej krytyki postępowania Kościoła katolickiego. Negował słuszność udzielania odpustów nie tylko dla żyjących, ale również zmarłych. Ponadto unaocznił zepsucie obyczajów wśród duchownych, którzy np. łamali zasadę celibatu czy uciekali się do nepotyzmu i symonii.