W zamian za to zalecał m.in. prawdziwe żałowanie za grzechy, wspieranie ubogich i potrzebujących. Co więcej, za istotne uważał pomaganie tym, którzy są w trudnej sytuacji życiowej i zachowywanie nadmiaru bogactwa na potrzeby domowe.
Marcin Luter w 1517 r. w Wittenberdze przedstawił 95 tez, w których dokonał ostrej krytyki postępowania Kościoła katolickiego. Negował słuszność udzielania odpustów nie tylko dla żyjących, ale również zmarłych. Ponadto unaocznił zepsucie obyczajów wśród duchownych, którzy np. łamali zasadę celibatu czy uciekali się do nepotyzmu i symonii.