Sztuka renesansowa koncentrowała się na człowieku(antropocentryzm) – jego ciele oraz jasności umysłu. Rozwój myśli humanistycznej zaczął stawiać człowieka w centrum wszechświata. W fascynacji pięknem ciała człowieka pomagał powrót do wzorców antycznych – w dużej mierze starożytnej Grecji i Rzymu. Głównymi wyznacznikami sztuki renesansowej były: piękno, ład i harmonia.
Sztuka renesansowa zrywała ze średniowieczną niechęcią do ciała człowieka. W średniowieczu silnie wielbiono raczej przymioty duszy niż ciała. Ceniono religijność, skromność, prawość i uczciwość, a ciało postrzegano jako grzeszną i niedoskonałą formę, która i tak umrze, a dusza będzie żyła wiecznie.