Hominidy musiały przystosować się do trudnych warunków – relatywnie niskich temperatur, ograniczonego dostępu do pożywienia, obecności drapieżników, których ofiarą nierzadko padały. Ewolucja hominidów pozwala dostrzec mechanizmy, które wykształcili nasi przodkowie w celu przezwyciężenia trudnych warunków:
a) wytwarzanie narzędzi umożliwiło łatwiejsze zdobywanie pożywienia i materiałów już australopitekom, którzy przy pomocy ostrych kamieni cięli padłe zwierzęta, prawdopodobnie mogli też pozyskiwać łatwiej jadalne fragmenty roślin,
b) poruszanie się na dwóch nogach umożliwiało wykonywanie większego zakresu czynności, a przede wszystkim przekształcenie kończyn przednich w kończyny górne służące do wykonywania przeróżnych operacji,
c) umiejętności, które wymagały użycia rąk i dłoni, były rozwijane w kolejnych stadiach ewolucji hominidów,
d) przełomowe okazało się przenoszenie i podtrzymywanie ognia oraz operowanie oszczepem – te dwie umiejętności pozwoliły hominidom ochronić się przed najgroźniejszymi wrogami, czyli zimnem i drapieżnikami.
Wędrowny i zbieracko – łowiecki tryb życia umożliwił hominidom nieustanny dostęp do pożywienia, a ogień i broń zdecydowanie ułatwiły naszym przodkom jego prowadzenie. Od innych zwierząt hominidy najbardziej odróżniało właśnie posługiwanie się ogniem, bronią oraz narzędziami. Była to unikalna umiejętność, która umożliwiła naszym przodkom skuteczne przetrwanie i stopniowe zwiększanie populacji oraz, co najważniejsze, rozwój i ewolucję.
Hominidy lub istoty humanoidalne to grupa ssaków podobnych do człowieka, z której ostatecznie wyewoluował Homo sapiens. Współcześnie występujące hominidy to Homo sapiens i inne ssaki naczelne.