Egipskie piramidy stanowiły symbol despotycznej władzy faraonów. Egipcjanie wierzyli w pośmiertne życie pod warunkiem zachowania przez zmarłego ciała, a grobowce i groby stanowiły nie tylko miejsca pochówku, ale miejsca zamieszkania zmarłych oczekujących na sąd w Krainie Cieni – Duat. We wczesnym okresie państwa egipskiego możnych i faraonów chowano w mastabach – pokaźnych grobowcach z cegły.
Z czasem pojawiło się przekonanie, że faraonom należał się grobowiec godny pałacu, a piramidy – ich monumentalność i złożoność konstrukcji wewnętrznej – miały stanowić odzwierciedlenie potęgi konkretnych władców. Egipcjanie wierzyli, że faraonowi należy się szczególne miejsce zamieszkania zarówno za życia, jak i po śmierci. Piramidy budowano jedynie na zachodnim brzegu Nilu. Wiązało się to z egipskim wierzeniem – zachodzące słońce symbolizowało śmierć oraz przejście z ziemi do Krainy Cieni.
Egipcjanie wznieśli ponad 100 piramid o różnej wielkości. Wznoszenie piramid rozpoczęto już w okresie Starego Państwa. Stanowiły one miejsce pochówku faraonów, a władcy wznosili je dla siebie za życia. Trzy najbardziej znane piramidy znajdują się w Gizie.