Najwyższą osobą w starożytnym Egipcie był faraon. Uważany był za uosobienie boga, posiadał nieograniczoną, teokratyczną władzę. Najwyższe klasy społeczne tworzyli wysocy urzędnicy, kapłani oraz dowódcy wojskowi. Urzędnicy odpowiedzialni byli za zarządzanie administracyjne państwem, obok kapłanów stanowili doradców faraona. Kapłani sprawowali obrzędy religijne, a dostęp do sfery sakralnej dawał im duże poważanie społeczne. Mieli najwyższe wpływy polityczne i gromadzili ogromne bogactwa, mieli także pozwolenie na prowadzenie działalności ekonomicznej. Dowódcy wojskowi dowodzili wojskiem w imieniu faraona, a wywodzili się z rodów arystokratycznych, co w połączeniu z urzędem dawało im wysoką pozycję w państwie.
Specyficzną klasę tworzyli niżsi urzędnicy. Reprezentowali administrację faraona w terenie, zbierali podatki i nadzorowali sprawy budowlane w państwie.
Pod niskimi urzędnikami znajdowała się klasa złożona z żołnierzy, rzemieślników i kupców. Żołnierze służyli w niezawodowej armii, a w okresach pokoju pilnowali wewnętrznego porządku państwa, mieli możliwość awansu społecznego dzięki awansom wojskowym. Rzemieślnicy stanowili klasę ludzi wolnych, ale zależnych od państwa – pracowali na potrzeby dworu i świątyni. Przypominali swoim statusem mezopotamską klasę muśkenów. Kupcy stanowili ludność częściowo rdzenną, a częściowo przybyłą i osiadłą w Egipcie. Ich głównym źródłem zatrudnienia i dochodu był dwór oraz warstwy arystokratyczne.
Najniższą klasą wolnych obywateli Egiptu byli chłopi, którzy pracowali na polach i utrzymywali infrastrukturę rolniczą kraju. Większą część plonów oddawali państwu do redystrybucji. Pracowali także na rzeczy faraona i świątyń, budując świątynie i grobowce faraonów, m.in. piramidy. Zadania te wykonywali wspólnie z niewolnikami.
Niewolnicy to najniższa klasa społeczeństwa starożytnego Egiptu. Wywodzili się w dużej mierze z jeńców wojennych, ale także ze sprzedanych w niewolę obywateli lub niewypłacalnych z długów członków klas niższych. W przeciwieństwie do np. cywilizacji rzymskiej niewolnicy nie stanowili podstawy gospodarki. Odgrywali w niej niską rolę.
Społeczeństwo starożytnego Egiptu, podobnie jak inne społeczeństwa starożytne, było wysoce zhierarchizowane. Poszczególne klasy posiadały konkretne przywileje i obowiązki.