Faraon posiadał silną, scentralizowaną, teokratyczną władzę w państwie. Jego rządy miały charakter despotyczny, a sam faraon stał na czele hierarchii społecznej. Faraon wypełniał wolę bogów, a jego poddani wierzyli, że jest pośrednikiem między ludźmi a bogami.
Władza faraonów była dodatkowo wzmacniania i realizowana przez urzędników, kapłanów i wojsko. Kapłani byli wysoką klasą społeczną złożoną z bogatych, wykształconych i wpływowych obywateli. Mieli duże wpływy polityczne i sprawowali obrzędy religijne, posiadali też wiedzę na temat wylewów Nilu. W świątyniach odprawiano obrzędy religijne, a wstęp do nich mieli jedynie kapłani i faraon.
Świątynie gromadziły wokół siebie społeczności ludzkie, a kapłani konkurowali o wpływy i bogactwa. Jako pośrednicy w kontakcie z bogami kapłani mogli wymóc realizację wielu różnych działań nawet na najwyższych urzędnikach.
Faraon posiadał despotyczną władzę, jednak to kapłani byli uważani za posiadaczy tajemnej wiedzy i pośredników między światem boskim a ludzkim. W niektórych momentach historii Egiptu to kapłani posiadali realną władzę w państwie.