Starożytny Egipt był położony w północno – wschodniej Afryce. Państwo dzieliło się na Egipt Górny (południe) oraz Dolny (północ, gdzie znajdowała się delta Nilu). Obszar delty Nilu był najżyźniejszym obszarem kraju. Egipt był krajem pustynnym, a do zamieszkania nadawały się nieliczne oazy oraz obszary nieopodal Nilu.
Egipska cywilizacja rozwijała się dzięki bliskości wielkiej rzeki – Nilu. Wylewy Nilu użyźniały glebę i nawadniały pola uprawne. Egipt był krainą pustynną, przez co niewiele terenów nadawało się do zamieszkania.