Według ogólnej definicji prorok to osoba, która w powszechnym uznaniu uchodzi za posiadającą kontakt z bóstwem. Prorok wypowiada się w imieniu bóstwa, z którym ma kontakt. W religii judaistycznej prorocy nazywani byli także „pośrednikami” oraz „widzącymi”. Prorocy pojawiali się zarówno w systemach monoteistycznych, jak i politeistycznych. O prorokach i proroczkach w judaizmie wspomina Talmud. Wymienia 48 proroków i 7 proroczek. Nauki proroków uchodziły za rygorystyczne, a sami prorocy często krytykowali praktyki i interpretacje religii, które zastali. Prorocy tworzyli niekiedy własne zgromadzenia i odłamy religii, działali w poszczególnych miastach i świątyniach.
Nauki proroków cieszyły się posłuchem społeczeństwa, sami prorocy padali jednak nierzadko ofiarami represji ze strony państwa i przedstawicieli innych odłamów religii. Nauki 55 proroków zostały uznane przez wyznawców judaizmu, niektóre z nich znajdują się w Talmudzie i judaizmie. Prorocy nierzadko krytykowali zastane przez siebie elementy systemu religijnego, postulując zmiany i głosząc własne interpretacje bożych słów zawartych w świętych księgach. Popełniane przez arcykapłanów i królów błędy stawały się obiektem krytyki proroków, którzy nauczali w odniesieniu do powszechnie przyjętych interpretacji i praktyk. Wiele postaci biblijnych, w tym królów Izraela (Dawid, Salomon), jest uważanych w judaizmie za proroków.
Prorok to osoba rzekomo posiadająca kontakt z bóstwem i bezpośrednio głosząca jego nauki. W religii judaistycznej prorocy krytykowali zastane elementy systemu religijnego, wyrastając, obok królów i kapłanów, na autorytety religijne judaizmu.