W obliczu zagrożeń zewnętrznych szlachta często zacieśniała swoje więzi, zasady „złotej wolności” były przestrzegane z większą gorliwością, a jej rola jako obrońcy wolności i suwerenności Rzeczpospolitej była mocno akcentowana. Szlachta, jako główna siła zbrojna państwa, odgrywała kluczową rolę w obronie kraju, co z kolei przyczyniło się do wzrostu jej znaczenia i wpływów.
Z drugiej strony wojny te miały również swoje negatywne skutki. Przede wszystkim ciągłe konflikty zbrojne wyniszczały kraj i jego zasoby, co prowadziło do kryzysów ekonomicznych i społecznych. Szlachta często była niezdolna do skutecznej obrony przed agresją zewnętrzną, co podważało jej autorytet. Ponadto podsycały one konflikty wewnętrzne i podziały wśród szlachty, co osłabiało jej jedność i solidarność.
