Konflikty zbrojne, które miały miejsce między Polską a Szwecją w latach 1600-1635, były częścią długotrwałych walk o panowanie nad Morzem Bałtyckim, znanym również jako dominium Maris Baltici. Wojna polsko-szwedzka, która trwała od 1600 do 1611 roku, była jednym z kluczowych konfliktów w tym okresie. Szwedzi, pod wodzą Karola IX, próbowali zdominować region, ale Zygmunt III Waza, nie był skłonny zrezygnować z tych terytoriów. Walki były zacięte i obejmowały wiele bitew, w tym starcie pod Kircholmem, gdzie siły polskie odniosły decydujące zwycięstwo.
Kolejna wojna, która miała miejsce w latach 1626-1629. W tym czasie Szwecja pod wodzą Gustawa II Adolfa ponownie próbowała zdominować Morze Bałtyckie. Konflikt zakończył się rozejmem wAltmarku, na mocy którego Szwedzi zdobyli kontrolę nad Inflantami na północ od Dźwiny, a także liczne porty pruskie i prawo do pobierania cła od handlu prowadzonego przez Gdańsk. W 1635 r. doszło do zawarcia rozejmu w Szumskiej Wsi, który załagodził postanowienia wcześniejszego traktatu: Rzeczypospolita odzyskała porty pruskie i bezcłowy handel gdański.
Te konflikty były częścią większej rywalizacji między różnymi mocarstwami europejskimi o kontrolę nad Morzem Bałtyckim, które było kluczowym szlakiem handlowym i strategicznym punktem na mapie Europy.