Zygmunt III Waza, pierwszy z dynastii Wazów na polskim tronie, panował w okresie pełnym konfliktów. Wojna polsko-rosyjska (1605-1618) i wojna polsko-szwedzka (1626-1629) mogą być uznane za wojny obronne. Ta pierwsza była konfliktem, który wybuchł w wyniku zawarcia sojuszu przez Wasyla IV Szujskiego sojuszu ze Szwecją, który miał na celu powstrzymanie możliwości ingerencji Rzeczypospolitej w sprawy dynastyczne Rosji. Na mocy jego postanowień Szwecja przekazała liczne twierdze w Inflantach carowi, by ten mógł rozpocząć wojnę z Polską, czego pierwszym objawem było oblężenie Smoleńska. Z perspektywy Rzeczypospolitej, konflikt ten miał charakter obronny, gdyż Rosja stanowiła poważne zagrożenie dla bezpieczeństwa państwa. Podobnie wojna polsko-szwedzka była reakcją na agresję ze strony Szwecji, która próbowała zdominować region Morza Bałtyckiego. Gustaw Adolf rozpoczął działania wojenne w celu zmuszenia Zygmunta III Wazy do zrzeknięcia się praw do korony szwedzkiej.
Władysław IV również musiał stawić czoła wielu wyzwaniom związanym z obroną Rzeczypospolitej. Wojna smoleńska (1632-1634) była bezpośrednią odpowiedzią na próbę Rosji, aby odzyskać ziemie utracone w wyniku wojny polsko-rosyjskiej. Władysław IV skutecznie bronił terytorium Rzeczypospolitej, utrzymując status quo. Podobnie, wojna polsko-turecka (1633-1634) była konfliktem obronnym, w którym Władysław IV musiał odpierać ataki Imperium Osmańskiego na południowe granice Rzeczypospolitej.
Za panowania pierwszych Wazów Rzeczpospolita prowadziła szereg wojen, które można określić jako obronne. Te konflikty były odpowiedzią na zagrożenia ze strony sąsiadujących mocarstw, które próbowały narzucić swoją dominację lub odzyskać utracone terytoria. Zarówno Zygmunt III, jak i Władysław IV, musieli podjąć działania wojenne w celu ochrony suwerenności i integralności terytorialnej Rzeczypospolitej.