Twardowski ukazał hetmana Żółkiewskiego jako wzór męstwa, odwagi, bohaterstwa i patriotyzmu. W momencie zagrożenia, gdy bitwa przechyliła się na niekorzyść Rzeczypospolitej, hetman nie uległ namowom jego podwładnych, którzy chcieli, by uciekł i przeżył. Żółkiewski postanowił walczyć do samego końca, uważając, że prawdziwy wojownik musi zginąć w walce z poganami.
Żółkiewski zginął w bitwie pod Cecorą w 1620 roku, gdzie wojska Rzeczypospolitej stoczyły ciężki bój z armią turecką. Jego śmierć miała głęboki wpływ na morale polskich sił i jest często uważana za symbol końca epoki wielkich hetmanów.