Założenia polityki zagranicznej Jana III Sobieskiego były skomplikowane i ambitne, ale niestety nie zawsze skuteczne. Jego głównym celem było zabezpieczenie Polski przed zagrożeniem ze strony Imperium Osmańskiego, które było wówczas jednym z najpotężniejszych państw na świecie. Sobieski zdecydował się na sojusz z Habsburgami, co było kontrowersyjnym ruchem, biorąc pod uwagę historyczne napięcia między Polską a Austrią.
Jednym z najważniejszych osiągnięć monarchy było zwycięstwo w bitwie pod Wiedniem w 1683 roku, które przyniosło mu międzynarodową sławę jako Zbawcy Wiednia i Obrońcy Chrześcijaństwa. Jednak pomimo tego sukcesu jego polityka zagraniczna nie przyniosła długotrwałych korzyści dla Polski, gdyż nie odzyskała ona utraconych ziem. Sojusz z Habsburgami okazał się niekorzystny, gdyż Austria nie spełniła swoich zobowiązań sojuszniczych i nie udzieliła Polsce oczekiwanej pomocy w walce z Turkami. Jednocześnie wzrosła potęga Habsburgów dzięki wiktorii wiedeńskiej i zawiązaniu Ligii Świętej. Sobieski próbował również nawiązać sojusz z Francją, która początkowo wyrażała zainteresowanie, jednak ostatecznie nie zdecydowała się na konkretne działania.
