Sejm walny w 1598 r. został zwołany przez Zygmunta III Wazę, ponieważ monarcha musiał opuścić ziemie Rzeczypospolitej, by udać się do Szwecji, w której wciąż był królem. W tym czasie w Sztokholmie podnoszono głosy nawołujące do detronizacji Wazy, gdyż ten porzucił ojczyznę, która w tym czasie zaczęła podupadać. Zygmunt był zmuszony powrócić do niej, by zapewnić sobie dalsze panowanie. Jednak senatorowie Rzeczypospolitej obawiali się, że wzorem Henryka Walezego, Waza nie powróci ze Szwecji, a Polska znajdzie się w stanie bezkrólewia. Dlatego nawoływali oni do wysłania poselstwa, które zastąpi polskiego króla. W świetle tych wydarzeń, sejm walny miał na celu przekonanie zebranych o potrzebie osobistej wyprawy Zygmunta, a także zapewnienie, że wkrótce powróci do Rzeczypospolitej.
Sejm walny składał się nie tylko z posłów wybieranych w poszczególnych sejmikach ziemskich, ale także z senatorów, którzy zasiadali tam z urzędu. Wśród senatorów znajdowali się biskupi, wojewodowie, kasztelanowie, a także najwyżsi dostojnicy państwowi, m.in. marszałek wielki koronny czy kanclerz.