Twardowski pragnął ukazać Żółkiewskiego jako bohatera, patriotę, męża stanu i dzielnego wojownika, który nie zna strachu. Podkreślenie faktu, że zamiast ratować swoje życie ucieczką, wolał walczyć do śmierci z poganami, obrazowało go jako gorliwego katolika godnego naśladowania.
Żółkiewski zginął w bitwie pod Cecorą w 1620 roku, gdzie wojska Rzeczypospolitej stoczyły ciężki bój z armią turecką. Jego śmierć miała głęboki wpływ na morale polskich sił i jest często uważana za symbol końca epoki wielkich hetmanów.