Zdaniem autora Kozacy i Rusini nienawidzili Polaków od zamierzchłych czasów, a uczucie to wciąż się pogłębiało. Było ono tak silne, że woleli niewolę pod moskiewskim lub osmańskim butem od przynależności do Rzeczypospolitej. Niechęć ta rodziła się z dyskryminującej polityki polskiej szlachty, która prowadziła ekspansywną politykę kolonizacyjne ruskich ziem – zajmowali i tworzyli wsie, miasta i fortece. Wszystkie urzędy ziemskie były sprawowane przez katolickich możnych, którzy nie rozumieli mieszkańców swoich ziem. Chęć przypodobania się ze strony chciwych Kozaków i Rusinów doprowadzała do pobierania zawyżonych ceł i podatków, by kosztem ludności prawosławnej zyskać na uznaniu polskich magnatów.
Choć słowo „Kozacy” często kojarzy się z określoną grupą etniczną, tak naprawdę odnosi się do różnych grup ludzi, które żyły na terenie dzisiejszej Ukrainy, Rosji i obszarze Wielkich Stepów. Kozacy byli różnorodni pod względem etnicznym, a ich społeczność składała się z różnych grup, w tym Słowian, Tatarów i innych.