A. Bitwa pod Warką:
a. „Czwarta nader szczęśliwa pod Warką wiktoryja, kiedyśmy z Czarnieckim samego wyboru […] wojska szwedzkiego kilka tysięcy trupem położyli i rzekę Pilicę krwią i trupami szwedzkimi napełnili”.
b. Przebieg: Polacy, po trzech dniach marszu, sforsowali rzekę i zaatakowali szwedzki posterunek w Winiarach. Po przeprawieniu przez rzekę podzielili swoje siły na trzy grupy. Czarniecki zajął się szwedzkimi oddziałami w Warce, podczas gdy druga grupa próbowała odciąć Szwedom drogę odwrotu. Lubomirski, dowodzący trzecią grupą, ruszył za Szwedami, aby zatrzymać ich do czasu nadejścia reszty sił. Grupa Czarnieckiego zaatakowała i rozbiła szwedzki posterunek przy moście. W międzyczasie Lubomirski pokonał szwedzki pułk na tyłach taboru. Polska jazda zaatakowała Szwedów ustawionych pod lasem. Po dwóch nieudanych szarżach nadciągnął Czarniecki z resztą wojska, dając Polakom trzykrotną przewagę liczebną. Trzecie uderzenie jazdy złamało opór Szwedów, a uciekający rajtarzy szwedzcy wpadli na własną dragonię, tratując swoich żołnierzy.
B. Bitwa pod Trzemeszną (a właściwie Strzemeszną):
a. „Piąta potrzeba, a prawie też już ostatnia ze Szwedami inter vis cera [we wnętrzu (Polski)] pod Trzemeszną, kiedyśmy z samą tylko Czarnieckiego dywizją […] sześć tysięcy Szwedów […] wycięli […]”.
b. Przebieg: Dywizja Czarnieckiego zaskoczyła 6 tys. Szwedów, którzy wycofywali się na Pomorze z taborami pełnymi zrabowanych łupów. Bitwa miała charakter pogromu, który zakończył się paniczną ucieczką przeciwnika. Jednakże większości nie udało się ujść z życiem, gdyż część z nich potonęła, a pozostałych z okrucieństwem zabili chłopi.
