Walka cywilna przejawiała poprzez przeciwstawianie się okupantowi w sferach społecznych, bojkotowanie ich zarządzeń i odmowę kolaboracji. Każdy Polak miał obowiązek działać na rzecz walki cywilnej – lekarze wystawiali fałszywe zwolnienia z pracy, a księża wystawiali nieprawdziwe metryki chrztu dla Żydów i konspiratorów.
Nadzorem nad tym sposobem walki czuwało Kierownictwo Walki Cywilnej KWC pod przewodnictwem Stefana Korbońskiego. Instytucja podległa natomiast Delegaturze Rządu na Kraj.