Podczas przetrzymywania polskich oficerów próbowano podjąć z nimi działania kolaboracyjne, lecz spotykało się to z oporem oficerów. Efektem tego oporu było podjęcie 5 marca 1940 r. decyzji o rozstrzelaniu polskich oficerów. Zbrodnie przeprowadzano między kwietniem a majem 1940 r. w Patichatkach, Miednoje i Katyniu. Plan mordu obejmował rozdzielenie oficerów na małe grupy pod pretekstem przeniesienia i zastrzelenie każdego poprzez strzał w tył głowy. Oficerowie zamordowani w Katyniu mieli wysoki status społeczny. Oficerowie stanowili często elity społeczeństwa polskiego. Wielu z nich miało wyższe wykształcenie, a także byli aktywni w życiu społecznym i kulturalnym kraju. Najczęściej byli zagorzałymi patriotami, co zobowiązywało ich do obrony swojej ojczyzny.
Miejscem spoczynku zamordowanych były zbiorowe mogiły. Dopiero podczas agresji Niemiec na ZSRR hitlerowcy odkryli masowe groby, których użyli do propagandy przeciwko Związkowi Radzieckiemu. Próbowano w ten sposób pokazać barbarzyńskość Sowietów i uwydatni