Mimo zwycięstwa Stanisława Leszczyńskiego w elekcji królewskiej w 1733 roku syn Augusta II, Fryderyk August, został koronowany na króla Polski jako August III. W trakcie elekcji królewskiej w 1733 roku interwencja obcych mocarstw była bardzo istotna. Rosja, Austria i Prusy popierały kandydaturę Fryderyka Augusta i wywierały silny wpływ na decyzje szlachty.
Ponadto Fryderyk miał mocniejszą pozycję wojskową i polityczną niż Stanisław Leszczyński. August III cieszył się poparciem magnaterii, która posiadała wpływy i środki do przekonywania i przekupywania szlachty. Jego siła militarna, wspierana przez mocarstwa, przyczyniła się do umocnienia jego pozycji. Istotna była również postawa szlachty, która była podzielona w kwestii elekcji. Nie wszyscy elektorzy popierali Stanisława Leszczyńskiego, a niektórzy z nich byli niezdecydowani lub zmieniali stronnictwo w trakcie elekcji.
Sejm elekcyjny w Rzeczypospolitej był bardzo korupcyjnym organem. Niektórzy szlachcice mieli nadzieję, że poparcie Augusta III przyniesie im korzyści, takie jak stanowiska urzędnicze, przywileje czy korzyści ekonomiczne. Dlatego też zdecydowali się głosować na niego, aby zabezpieczyć swoje interesy i nie patrzyli na ewentualny interes państwa.