Stanisław Konarski przypisywał dużą wagę i znaczenie sejmowi w państwie. Był zwolennikiem umocnienia roli sejmu jako organu ustawodawczego i kontrolnego oraz wzmocnienia władzy centralnej. Uważał, że sejm powinien być miejscem, gdzie podejmowane są istotne decyzje dotyczące państwa i społeczeństwa. Dążył do ograniczenia anarchii sejmowej i wprowadzenia większej dyscypliny i skuteczności w działaniu sejmu. Był przekonany, że to właśnie sejm, jako organ reprezentujący wolę narodu, powinien być miejscem podejmowania istotnych decyzji politycznych, a jego rola powinna być wzmocniona dla dobra państwa i obywateli.
Stanisław Konarski (1700–1773) był polskim jezuitą, pisarzem i teoretykiem politycznym. Konarski był jednym z głównych przedstawicieli oświecenia w Polsce i jego myśl polityczna skupiała się na potrzebie reform w systemie politycznym Rzeczypospolitej Obojga Narodów. Przekonywał, że sejm powinien mieć silniejszą kontrolę nad władzą wykonawczą, w tym nad królem, aby zapobiec nadużyciom i skuteczniej chronić interesy państwa. Uważał, że sejm powinien być miejscem, gdzie rozstrzygane są spory polityczne, gdzie podejmowane są decyzje dotyczące reform, praw i podatków. Przede wszystkim Konarski postulował reformę systemu wyborczego, aby uczynić sejm bardziej reprezentatywnym i skutecznym. Jego działania przyczyniły się do przeprowadzenia reformy sejmowej w 1764 roku, która wprowadziła częściowe ograniczenie liberum veto (prawa do blokowania decyzji) i zmiany w systemie wyborczym. Konarski uważał, że umocnienie roli sejmu jest niezbędne dla stabilności, rozwoju i dobrobytu państwa. Jego prace teoretyczne, takie jak O skutecznym rad sposobie, miały na celu edukację polityczną i społeczną, aby przekonać szlachtę i społeczeństwo o potrzebie reformy sejmowej i umocnienia roli sejmu.