Ludzie epoki renesansu kierowali się ideą humanizmu, która zakładała centralne miejsce człowieka w świecie oraz rozwój jego potencjału intelektualnego i fizycznego. Wierzyli, że człowiek może poznać i zrozumieć świat, a nauka i sztuka to narzędzia umożliwiające osiągnięcie tego celu. Tym samym artyści renesansu podchodzili do swoich dzieł z dbałością o wierność naturze, perspektywie, proporcji, anatomii i szczegółowym oddaniu detali. Ich dzieła nawiązywały do antycznych wzorców, ale były też innowacyjne, przyczyniając się do rozwoju sztuki i nauki.
Podczas renesansu zaczęto stosować perspektywę zbieżną w malarstwie, dzięki której uzyskiwano wrażenie trójwymiarowości i głębi na płaskiej powierzchni.