Odrzucono interpretacje biblijne reformatorów protestanckich, które kwestionowały niektóre doktryny katolickie.
Sobór potwierdził siedem sakramentów, w tym chrzest, bierzmowanie, Eucharystię, pokutę, namaszczenie chorych, święcenia kapłańskie i małżeństwo. Podkreślono ich znaczenie jako środków łaski i zbawienia. Wprowadzono także księgi metrykalne.
Obradujący położyli nacisk na odpowiednie wykształcenie duchownych oraz wprowadzenie ścisłego nadzoru nad ich moralnością i dyscypliną, które dokonywać miało się w seminariach duchownych. Rozpoczęto wizytacje biskupie w podległych im diecezjach, zakazano obsadzania stanowisk kościelnych członkami rodzin kleru oraz kumulacji stanowisk.
Sobór zalecił dokładniejsze przestrzeganie liturgii, w tym odnowienie celebracji Mszy Świętej – dokonano jej ujednolicenia. Zaczęto wprowadzać języki narodowe w czytaniach biblijnych. Potwierdzono obecność Chrystusa w Eucharystii.
Zjazd podjął działania mające na celu zwalczanie herezji i propagowanie katolickiej nauki. Zalecono zakładanie katolickich szkół i edukację, aby skutecznie przeciwstawiać się reformacyjnym ideom. Papież dokonał reorganizacji Inkwizycji i powołał Święte Oficjum.
Sobór Trydencki potwierdził katolicką doktrynę i potępił herezje reformacyjne. Wprowadzono jasne definicje nauk katolickich i zakazano wszelkich odstępstw od nich. Podkreślono, że człowiek posiada wolną wolę.
Wprowadzony został zakaz publikacji ksiąg religijnych bez wcześniejszej aprobaty kościelnej. Miało to na celu zapobieganie szerzeniu się niezgodnych z nauką katolicką ksiąg i materiałów reformacyjnych.
Te postanowienia miały na celu zreformowanie Kościoła katolickiego, ujednolicenie doktryny i praktyki religijnej oraz przeciwdziałanie rozprzestrzenianiu się reformacji. Choć nie udało się w pełni zatrzymać reformacji, Sobór Trydencki odegrał ważną rolę w umocnieniu katolickiej pozycji, umożliwiając Kościołowi przetrwanie i rozwój w czasach wielkich zmian religijnych w XVI wieku.