| Kościoły katolickie | Zbory kalwiński |
| Wnętrza kościołów katolickich charakteryzują się zwykle bogatą dekoracją, obecnością wielu rzeźb i obrazów przedstawiających świętych, aniołów oraz sceny z Biblii. Zwykle jest w nich wiele detali, które mają na celu przyciągnąć uwagę wiernych i wywołać uczucie uczestnictwa w czymś mistycznym. W katolickich świątyniach często można zobaczyć piękne witraże i mozaiki, a także ołtarze zdobione złotem i innymi kosztownymi materiałami. Nacisk na bogactwo w strefie sacrum miał zapewnić poczucie prestiżu wszystkim członkom wspólnoty. | Kalwińskie zbory zwykle mają bardziej surowe i proste wnętrza, często bez rzeźb, obrazów czy ozdób. Ściany i sufit zborów są zwykle jednolite, a w miejscu ołtarza znajduje się kazalnica, czyli miejsce, z którego pastor wygłasza kazania. Te elementy miały na celu podkreślenie zerwania z praktykami katolickimi, które uważano za grzeszne, zbędne i będące wyrazem jego zepsucia. Prostota i surowość form służyły do przeniesienia uwagi wiernych na głoszone Słowo Boże. |
W renesansie i baroku w kościołach katolickich pojawiły się spektakularne dekoracje, takie jak freski, rzeźby i ornamenty. Z czasem jednak niektórzy krytykowali to jako przesadę i nadmierny przepych, uważając, że to odwraca uwagę od duchowych aspektów religii. W kontrze do tego kalwińscy reformatorzy zachęcali do prostoty i skromności w wyznawaniu wiary, a wnętrza zborów kalwińskich miały być proste i niezdobione, skupiając uwagę wiernych na Słowie Bożym. W tym duchu kalwińscy duchowni często ubierali się w ciemne, skromne szaty, a kalwińskie świątynie były projektowane tak, aby zapewnić, jak najlepszą słyszalność.