Sztuka w epoce kontrreformacji miała służyć przede wszystkim propagowaniu i wzmacnianiu wiary katolickiej oraz przeciwstawianiu się reformacji. Kościół katolicki uznawał ją za ważne narzędzie do kształtowania postaw i emocji wiernych, dlatego zachęcał artystów do tworzenia dzieł o treści religijnej. W sztuce kontrreformacyjnej pojawił się nurt, zwany barokiem, który charakteryzował się teatralnym, ekspresyjnym i emocjonalnym stylem, a także bogatym wzornictwem, przepychem i jaskrawymi barwami. Często poruszaną tematyką były sceny z życia postaci świętych, Chrystusa lub wydarzenia z Biblii.
W ten sposób sztuka barokowa miał zachęcać do przynależności do Kościoła katolickiego, poprzez wynikający z tego prestiż, inspirować do pogłębienia wiary i zachęcać do uczestnictwa w praktykach religijnych. Ponadto Kościół katolicki dążył do kontroli sztuki, by zapobiegać propagowaniu niekatolickich idei i przekonań. Wprowadzono cenzurę artystyczną i zakazywano tworzenia dzieł, które mogłyby szkodzić reprezentowanym przez niego wartościom. Sztuka kontrreformacyjna miała więc służyć nie tylko propagowaniu wiary, ale także budowaniu wizerunku Kościoła jako potężnej, prestiżowej i bogatej instytucji.
W efekcie kontrreformacji w kościołach katolickich wprowadzono zasadę, że dzieła sztuki powinny być tak piękne, żeby przyciągać uwagę wiernych, ale jednocześnie tak proste, żeby każdy mógł zrozumieć ich przesłanie.