Europejski handel zamorski w okresie od XVI do XVIII wieku skupiał się przede wszystkim na wymianie towarów między Europą a koloniami w Ameryce i Azji. Głównymi kierunkami handlu były trasy atlantyckie, łączące Europę i Amerykę, oraz trasy morskie do Azji, zwłaszcza do Indii i Chin. Towary sprowadzane ze wschodu to przede wszystkim luksusowe artykuły, w tym jedwab, porcelana, przyprawy, perfumy oraz wyroby ze złota i srebra.
Z Ameryki natomiast sprowadzano wiele surowców i półproduktów, takich jak złoto, srebro, miedź, drewno, cukier, tytoń oraz wiele innych. Ta wymiana handlowa miała na celu zaspokojenie rosnącego zapotrzebowania na towary luksusowe w Europie, a także dostarczenie surowców potrzebnych do rozwoju przemysłu i gospodarki kontynentalnej.
Niektóre z najcenniejszych towarów sprowadzanych z Azji, takie jak przyprawy i jedwab, były tak drogie, że tylko nieliczni mogli sobie na nie pozwolić. W efekcie wiele z tych towarów stało się statusowymi symbolami bogactwa i prestiżu, a ich posiadanie było uważane za znak przynależności społecznej. W wielu krajach europejskich wprowadzono nawet przepisy, które regulowały, kto i w jakiej ilości mógł je kupować, aby zachować ich ekskluzywny charakter.