Największe posiadłości kolonialne w wiekach XVI-XVIII posiadały przede wszystkim Hiszpania, Portugalia, Anglia, Francja i Holandia. Hiszpania była dominującą siłą kolonialną w XVI wieku, posiadającą m.in. Meksyk, Peru, Kolumbię, Argentynę i Filipiny. Portugalia kontrolowała m.in. Brazylię, Gwineę, Angolę, posiadłości nadmorskie sąsiadujące z imperium Mali, wschodnie wybrzeże Afryki, część Indii oraz wyspy Malezji. W XVII wieku Anglia zdobyła kontrole nad wschodnim wybrzeżem Ameryki Północnej i pewnymi ośrodkami w Indiach oraz na wyspach karaibskich. Francjarównież zaczęła rozszerzać swoje kolonie, w tym Haiti, Gujanę Francuską, Nową Francję w Ameryce Południowej, a także kilka wysp na obszarze Oceanu Indyjskiego. Posiadłości Holandii leżały przede wszystkim w obrębie Indii i Malezji.
W koloniach istniała praktyka „handlu trójkątnego”, który polegał na wymianie towarów między Europą, Afryką i Ameryką. Na przykład brytyjscy kupcy kupowali afrykańskich niewolników za europejskie towary, następnie niewolników sprzedawali na plantacjach w Ameryce, by w końcu eksportować surowce, takie jak cukier do Europy.