Katarzyna II wykorzystywała różne metody, aby kontrolować Rzeczpospolitą i realizować cele polityki rosyjskiej. Dążyła do osadzenia na tronie polskim własnego kandydata, który byłby lojalny wobec Rosji. Przez wpływ na wybory królewskie oraz poprzez korupcję i szantaż, cesarzowa Rosji starała się zapewnić sobie polskiego monarchy przychylnego interesom rosyjskim. Katarzyna II wspierała frakcje i grupy polityczne w Rzeczypospolitej, które były przychylne Rosji. Poprzez finansowanie, oddziaływanie polityczne i propagandę cesarzowa starała się umocnić swoją pozycję i kontrolę nad Rzecząpospolitą.
Celami polityki rosyjskiej wobec zabezpieczenie granicy Rosji na zachodzie, osłabienie Rzeczypospolitej oraz zajęcie jej terenów i wcielenie ich do terytorium Rosji. [AO8]
Katarzyna II Wielka, caryca Rosji w latach 1762–1796, dążyła do wzmocnienia wpływów rosyjskich w Rzeczpospolitej, która była wówczas federacją obejmującą tereny dzisiejszej Polski, Litwy, Białorusi i Ukrainy. [AO9] Jej polityka wobec Rzeczypospolitej była częścią szerszej strategii rosyjskiej ekspansji i wzmacniania Rosji jako mocarstwa. Katarzyna II podpisywała traktaty i porozumienia z innymi mocarstwami w celu uzyskania poparcia dla swoich działań wobec Rzeczypospolitej. Na przykład w 1772 roku Rosja, Austria i Prusy zawarły tajne porozumienie znane jako Umowa Repninowska, która umożliwiła podział terytorium Rzeczypospolitej między te trzy mocarstwa.