W XVI i XVII wieku Polska i Litwa zajmowały ważne miejsce w gospodarce europejskiej, ponieważ ziemie polsko-litewskie były znaczącym producentem zboża. Jego ekspansywna uprawa, zwłaszcza pszenicy, przyczyniła się do przekształcenia Rzeczypospolitej w jednego z największych eksporterów żywności dla innych krajów europejskich, takich jak Niemcy, Holandia czy Anglia. Handel ten przynosił znaczne dochody i wpływał na rozwój gospodarczy kraju.
Rzeczpospolita Obojga Narodów była ważnym ośrodkiem handlowym. Miasta, takie jak Gdańsk, Kraków czy Lwów, pełniły funkcję węzłów handlowych, gdzie odbywał się międzynarodowy handel, a także wymiana kulturalna i intelektualna. Polska posiadała dogodne położenie geograficzne, umożliwiające dostęp do Morza Bałtyckiego oraz Czarnego, co sprzyjało rozwojowi wymiany morskiej. Państwo polsko-litewskie było również producentem innych towarów, takich jak drewno, skóry, sól i surowce mineralne. Eksploatacja bogactw naturalnych przyczyniała się do rozwoju przemysłu i rzemiosła w kraju.
Mimo swojego znaczenia w gospodarce europejskiej, Rzeczpospolita Obojga Narodów nie osiągnęła takiego poziomu rozwoju gospodarczego jak niektóre kraje zachodnioeuropejskie. Istniały pewne czynniki, takie jak konflikty wewnętrzne, nadmierna zależność od eksportu surowców, brak zaawansowane przemysłu przetwórczego czy niewystarczająca rozwaga w polityce gospodarczej, które wpłynęły na ograniczenie potencjału rozwojowego kraju.
Choć Rzeczypospolita pełniła rolę istotnego eksportera zboża, należy zaznaczyć, że produkcja rolna w tym kraju była znacznie zacofana względem zachodniej Europy. Korzystanie ze średniowiecznych metod upraw i eksploatacja ziem doprowadziły do bardzo nieurodzajnych zbiorów: gdy w Europie Zachodniej stosunek zasianych do zebranych nasion zbóż wynosił 1:10 lub więcej – w Rzeczypospolitej było to 1:4-5. Jednak dzięki wielkim areałom przeznaczonym na uprawę rolną, udawało się to kompensować.