Rosnąca koniunktura na zboże w Europie w XVI i XVII wieku była dynamicznych zmiany demograficznych, takich jak nagły wzrost populacji i urbanizacja, co prowadziło do większego zapotrzebowania na żywność. Zwiększenie liczby mieszkańców wymagało większej produkcji i importu zbóż, aby zaspokoić rosnące potrzeby żywieniowe.
Rozwój handlu międzynarodowego i kolonializm spowodowały powstanie globalnej sieci wymiany handlowej. Europejskie państwa kolonialne, takie jak Hiszpania, Portugalia, Holandia i Anglia, eksportowały swoje produkty do Europy, w tym surowce i produkty spożywcze. Wzrastający handel transatlantycki i nowe trasy żeglugowe przyczyniły się do zwiększonego importu zbóż z kolonii do Europy. Jednak niektóre z posiadłości zamorskich, które nie miały możliwości zaspokojenia potrzeb żywieniowych, sprowadzało zboże z Europy.
Polska, jako jeden z głównych regionów produkcji zboża w Europie, korzystała z rosnącego popytu na ten towar. Ziemie polskie, szczególnie obszary nadwiślańskie, posiadały dogodne warunki klimatyczne i glebowe do uprawy rolnej, co umożliwiało intensyfikację produkcji. Polska stała się ważnym eksporterem zboża do innych krajów europejskich, zarówno tych położonych na zachód, jak i na wschód od niej.
Wzrost eksportu przyczynił się do rozwoju gospodarki ziem polskich. Generował znaczne dochody dla szlachty i magnaterii, które kontrolowały duże areały ziemskie - latyfundia. Wzrost gospodarczy był również związany z rozwojem infrastruktury handlowej, takiej jak porty nadbałtyckie i rzeczne, drogi handlowe, które ułatwiały transport zboża na rynki europejskie.
Zwiększona podaż na zboże z ziem polskich wpłynęła również na rozwój miast, zwłaszcza tych położonych na szlakach handlowych. Ośrodki takie jak Gdańsk, Kraków czy Lwów odgrywały istotną rolę jako centra handlowe i przemysłowe. Rozwój rzemiosła, kupiectwa i bankowości przyczynił się do wzrostu ich znaczenia ekonomicznego i społecznego.
Rosnąca koniunktura na zboże w Europie miała również pewne negatywne skutki dla gospodarki. Intensywna produkcja zboża prowadziła do nadmiernego wykorzystania ziemi i jej wyjałowienia. Ponadto, rosnący eksport zboża często prowadził do niedoborów żywności na lokalnym rynku, szczególnie wśród ubogich, gdyż stanowiło podstawę ich diety.
Wzrost gospodarczy, wynikający z korzystnej koniunktury na zboże, przyczynił się do zwiększenia bogactwa Rzeczypospolitej. Dochody z handlu były inwestowane w rozwój infrastruktury, takiej jak budowa dróg, mostów i portów, co dodatkowo wspierało rozwój gospodarczy. Wzrost zasobności państwa polskiego wpłynął na wzrost siły militarno-politycznej, co było istotne w utrzymaniu stabilności i bezpieczeństwa w regionie.