W XVI wieku budowa mostów pontonowych na rzekach była popularną metodą umożliwiającą wojskom, podróżnym i handlarzom przeprawienie się na drugi brzeg cieku wodnego. Mosty te były tymczasowymi konstrukcjami, które można było łatwo montować i demontować w zależności od potrzeb. Proces budowy rozpoczynał się od przygotowania miejsca, następnie łączono serię pływających platform, które były umieszczane na wodzie równolegle do siebie, za pomocą stabilnych belek, desek lub lin. Pontony mogły być wykonane z drewna lub skóry. Ich kształt i wielkość różniły się w zależności od potrzeb i warunków lokalnych. Po ich ustawieniu montowano belki lub deski, tworząc solidną powierzchnię do przemieszczania wojsk.
Mosty te były stosowane w celu pokonania rzek, strumieni lub innych przeszkód wodnych. Używano ich w czasie kampanii wojskowych, gdy potrzebne było szybkie przemieszczanie wojsk i sprzętu. Mogły być również stosowane jako tymczasowe przejścia dla podróżnych i handlarzy w miejscach, gdzie brakowało stałych przepraw. Budowa tych konstrukcji wymagała odpowiedniej wiedzy i doświadczenia, ponieważ musiały być stabilne, aby utrzymać ciężar przechodzących po nich ludzi, koni i pojazdów. Należało również uwzględnić siłę nurtu rzeki i inne warunki atmosferyczne.
Chociaż mosty pontonowe były tymczasowymi rozwiązaniami, często pełniły ważną rolę w ułatwianiu komunikacji i przemieszczania się w epoce, gdy budowa trwałych mostów była trudna i czasochłonna. Dzięki nim możliwe było szybkie przekraczanie rzek i pokonywanie przeszkód wodnych, co miało duże znaczenie w kontekście militarnej strategii, handlu i podróży.