Zygmunt I Stary był przeciwnikiem sojuszu Habsburgów z Moskwą z uwagi na dążenie Polski do utrzymania swojego wpływu i pozycji na wschodzie. Moskwa była jej naturalnym konkurentem w walce o dominację w regionie, a sojusz Habsburgów z tym mocarstwem mógłby umocnić jej pozycję kosztem Rzeczypospolitej. Ponadto sojusz ten mógłby dać Habsburgom przewagę w ich dążeniach do ekspansji terytorialnej i politycznej w Europie Środkowej i Zachodniej, co stanowiło bezpośrednie zagrożenie dla polskiej suwerenności i niezależności.
Habsburgowie byli tradycyjnymi i potężnymi rywalami Jagiellonów. Zygmunt I Stary dążył do utrzymania dobrych stosunków z nimi, mając nadzieję, że w ten sposób uniknie krwawego konfliktu. Plany te mogły być uniemożliwione przez sojusz z dwóch potężnych sąsiadówi. Ostatecznie, Zygmunt I Stary preferował utrzymanie status quo w regionie, zgodnie z polityką swojego ojca, Kazimierza IV Jagiellończyka.
Zygmunt I Stary, polski król z dynastii Jagiellonów, był pasjonatem sztuki i architektury. Podczas swojego panowania, wprowadził do Polski szereg renesansowych wzorców artystycznych i architektonicznych. Był miłośnikiem malarstwa, nabywał dzieła od znanych artystów swojej epoki. Jednym z najbardziej znanych przykładów architektonicznych dziedzictwa króla jest Kaplica Zygmuntowska na Wawelu w Krakowie.