Rzeczpospolita Obojga Narodów, była ona określana jako „kraj wielu narodów i kultur” z powodu swojej różnorodności etnicznej, kulturowej i religijnej, co wiązało się z unią personalną zawartą między Polską i Litwą – dwoma państwami o różnych tradycjach, wierzeniach i językach. Jednym z kluczowych aspektów tej wielokulturowości była tolerancja religijna. W XVI wieku, w czasie, gdy wiele innych krajów europejskich było pogrążonych w konfliktach religijnych, Rzeczpospolita wyróżniała się polityką tolerancji wobec różnych wyznań chrześcijańskich. Co sprawiło, że państwo było bezpiecznym schronieniem dla uchodźców religijnych, którzy przyczyniali się do różnorodności kulturowej i narodowej kraju.
W XVI wieku Rzeczpospolita przyciągała liczne grupy imigrantów i osadników, zarówno z sąsiednich krajów, jak i z dalszych regionów Europy. Wielu z nich przyczyniło się do rozwoju gospodarczego, nauki i sztuki w kraju. Szczególnie wielki wpływ mieli osadnicy niemieccy, którzy zasiedlali zachodnie krańce kraju, doprowadzając tym do urbanizacji i uprzemysłowienia regionu. Dzięki ich działalności rozwinęły się przede wszystkim kopalnie i zakłady tekstylne.
Polska i Litwa połączyły się w unii personalnej, zachowując jednak odrębność swoich instytucji politycznych, prawnych i kulturowych. To połączenie przyczyniło się do wzrostu różnorodności społecznej i kulturowej w Rzeczypospolitej.